Janco Verduin

Alvorens naar het conservatorium te gaan, studeerde Janco Verduin (Nederland, 1972) Industrieel Produkt Ontwerpen, Muziektechnologie en werkte als software ontwikkelaar. Hij behaalde zijn Bachelor in 2007 en zijn Master in 2009 aan het Koninklijk Conservatorium te Den Haag. Hij studeerde bij Louis Andriessen, Martijn Padding, Gilius van Bergeijk en Richard Ayres. Hij studeerde orkestratie bij  Diderik Haakma Wagenaar en contrapunt bij Cornelis de Bondt en Patrick van Deurzen.

Zijn concert voor orkest ‘Temps Brisé’ werd gespeeld door het Holland Symfonia tijdens de Gaudeamus Musicweek 2009 en won zowel de aanmoedigingsprijs als de publieksprijs. Datzelfde jaar won zijn piano kwintet 'am Rande' de eerste prijs met de compositiewedstrijd van het Zenith Festival. In 2004 won 'fysica voor dichters' voor bariton en piano de VSB poëzie prijs voor beginnende componisten.

Verduin werkte samen met en componeerde in opdracht van diverse ensembles en musici, waaronder Ensemble Modelo62, het Nieuw Ensemble, leden van het ASKO ensemble, Cantus Ansambl, Fast Opera Productions, An Raskin, Marieke Grotenhuis, Marcel Worms, Dirk Luijmes en het Magogo Kamerorkest.

Zijn muziek wordt gespeeld in Nederland, Duitsland, België, Frankrijk, Spanje, Kroatië en Noorwegen.

The dead hand of Plato

Voor het Nederlands Studenten Orkest 2012 schrijft Janco een vernieuwende compositie. Deze compositie is gebaseerd op het boek  'The greatest show on earth' van Richard Dawkins.

Over de compositie zegt Janco zelf het volgende:

"Een konijn is een konijn. Altans, daar gaan we maar vanuit. Volgens Plato is een konijn slechts een schaduw van het perfecte idee konijn. Dit essentialisme botst echter nogal met onze evolutionaire ideeën omtrent konijnen (en andere soorten). Ooit waren konijnen minder konijnesque dan de huidige generaties langoren en ooit zullen ze dat weer zijn (mits we ze de kans geven zich verder te ontwikkelen). Dus wanneer is een konijn nu echt een konijn? Hoe ver moeten we terug of vooruit gaan om de balans door te laten slaan en de dieren een identiteitscrisis te bezorgen?"

Dawkins noemt dit in zijn boek The dead hand of Plato. En volgens Janco bracht dit hem direct de titel voor zijn opdrachtcompositie en een idee waar het stuk over moet gaan.

"Iets wat me al langer fascineert is de vraag wat een compositie is: de partituur of het klinkend resultaat? Zit de schoonheid hem in de instructies voor de spelers of in de beleving van de luisteraar? In mijn stuk confronteer ik het gedefinieerde met het ongedefinieerde, muziek als patronen van discrete klanken tegenover muziek als continue klank. Idee versus realiteit."